Afgelopen zondag is mijn vader na een langzaam proces van Alzheimer overleden. Het is vreemd en dubbel. Aan de ene kant blij  dat het voor hem over is maar aan de andere kant verdrietig omdat hij echt er niet meer is. Geen bezoekjes meer aan Zonnehoeve in Hilversum. Maar ook geen momenten meer om naar hem te kijken of samen met hem koffie drinken. Zijn liefde voor koffie was de laatste week ook verdwenen. Ook dat had Alzheimer van hem afgenomen. Koffie was altijd een moment waar hij van kon genieten. Altijd al. Morgen nemen we definitief afscheid van een bijzondere man, altijd gekleed in het zwart. Een man die toen hij nog alleen kon wonen genoot van het wonen en leven op Casa de Pauw (www.casadepauw) een oud klooster in Arnhem ooit een kraakpand maar nu een leefgemeenschap waar iedereen zijn steentje bijdraagt en met elkaar woont. In zijn huisje aan het Joostvanmaarenpad schilderde hij en genoot hij van de natuur en het eeuwige gevecht tegen de steeds verder oprukkende berenklauw.

Niet een gewone vader maar een man die genoot van leven met anderen maar het soms ook te veel de anderen naar de zin wilde maken (waar ken ik dat van ) en soms ook wel meer voor zichzelf mocht opkomen. De natuur, fietsen, schilderen, lezen en schilderen waren zaken waar hij zich perfect mee kon vermaken. ‘s zomer 6 weken door Frankrijk fietsen, naar de Alpen om daar dan intens te genieten van de natuur op 2000 mtr hoogte in Les Fonds, een gehucht van 20 huizen in de Queras (nog een foto).

De laatste keer dat hij op zijn fiets naar Frankrijk ging waren er niet gerust op maar gelukkig merkte hij het zelf ook en keerde hij eerder terug. Zijn fietstochten werden steeds korter tot ze op het laatst alleen nog maar een bepaald cafe in Velp gingen 5km verderop en weer terug.

Alzheimer is een verschrikkelijk iets. Langzaam word je waardigheid als persoon aangetast en langzaam zak je weg in een moeras. Gelukkig woonde hij de laatste 6 jaar op een enorm mooie plek namelijk de Zonnehoeve in Hilversum. Midden tussen de bossen en heide velden, iets waar hij in de eerste jaren erg van kon genieten. Het wandelen door het bos en later met de rolstoel was iets waar je hij altijd nog blij van werd. Niet alleen lag het huis op een perfecte plek ook de mensen die er werken verdienen alle lof! Met hart en ziel staan ze altijd voor de mensen klaar en zijn ze echt betrokken bij de mensen. Doordat mijn vader er 6 jaar heeft gewoond heeft hij ook daar veel mensen “leren kennen”. Vrolijk, altijd in om wat te ondernemen. Binnen zitten in een stoel vond hij maar niks. Toen hij uiteindelijk in een rolstoel belande viel dat hem ook zwaar. Onrust en onmacht maakt  dat hij zich niet happy meer voelde en het steeds zwaarder kreeg.

De laatste tijd merkte je dat hij er geen zin meer in had. Tot dat hij er afgelopen zondag helemaal de brui aan gaf. Gelukkig was ik bij hem.

 

Ik zal hem missen….

 

Update: vandaag hebben we afscheid genomen van Joost. Erg mooi om te zien hoeveel mensen er waren en hun herinneringen aan hem met ons deelden. Heel erg veel dank daarvoor.